الی متی احار فیک یا مولای

همراه با کاروان حسینی؛ منتظر لرجعتکم

2zohaa — Sat, 10 Jan 2009 12:46:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام بر مهدی کسی که خداوند آمدنش را به مردم وعده داده است که تفرقه از بین میرود و دین توسط او جمع میگردد و زمین را پر از عدل میکند.

مولا جان! ای حب! ای حسین!

در ایام عزاداری شما به سر می بریم. ماجرایی که به خاطر شهادتتان، حتی قبل از ولادتتان، خبر داده شده بود و آسمان و موجودات آسمانی، زمین و موجودات زمینی برایش گریه و عزاداری نموده اند. (1)

آقا جان!

شنیدیم که شما در شب عاشورا، بیعت خود را از یارانتان برداشتید. حتی به یاران خود فرمودید:« اینک شب است آن را سپر و پوششی برای خود قرار دهید و خود را از این معرکه برهانید که گروه دشمن، مرا می خواهد و اگر مرا بکشند کاری به شما ندارند. شما آزادید و می توانید بروید.» (2)

در آن زمان، یاوران شما چه رفتاری نشان دادند؟ آنان که در کاروان شما، در کاروان حسینی یعنی معجزه حسینی جای داشتند و همراه شما بودند، چه رفتاری باید عرضه می کردند؟ افرادی همچون ابالفضل (ع)، فرزندان عقیل، زهیر بن قین، بشر بن عمرو، سعید بن عبدالله حنفی، نافع بن هلال و دیگر یاوران چگونه رفتار کردند؟

آقا جان! یا بن فاطمه!

شما در چه فضایی آنان را تربیت کردید؟ به طوریکه آنان چشمشان فقط شما را می دید. ماجرا به چه صورتی بود که حتی با برداشتن بیعتتان، هیچ یک از آنان، کاروان را ترک نکردند؟ شما با آنها چه کردید که آنقدر شیفته و مجذوب شما شدند؟

به گونه ای که مجراترین آنان یعنی ابالفضل(ع) می فرماید:« ما برای چه دست از تو برداریم؟ برای اینکه پس از تو زنده باشیم؟ هرگز خداوند آن روز را برای ما پیش نیاورد.» (3)

و فرزندان عقیل پاسخ دادند:« ما جان و مال و زن و فرزند خود را در راه تو فدا می سازیم و در رکاب تو می جنگیم تا به هر جا درآمدی ما نیز به همان جا درآییم.» (4)

و زهیر بن قین اظهارداشت:« به خدا سوگند دوست دارم که کشته شوم، باز زنده گردم، آنگاه دوباره کشته شوم تا هزار مرتبه، تا خدا تو را و اهل بیت تو را از کشته شدن در امان دارد.» (5)

و یا عرضهٔ برخی اصحاب که:« جانهای ما فدای تو باد، ما تو را با دستها و صورت های خود حفظ می کنیم و چون کشته شویم، تکلیفی را که خداوند به عهده ما گذاشته انجام داده ایم.» (6)

مولا جان!

ما آن زمان نبودیم تا در حریم شما سربازی کنیم. اما آیا در این زمان، فقط باید بر ماجرای گذشته حسرت بخوریم و بگرییم؟ آیا کاری از ما ساخته نیست؟ مطمئناً اینطور نیست؛ چرا که « کل یوم عاشورا وکل ارض کربلا ». اما، ما با این مفهوم چه باید بکنیم؟ آیا جز این است که ما نیز می توانیم در هر زمان از کاروان شما بهره مند شویم؟ و اصلاً چگونه می توانیم این کاروان را همراهی کنیم؟ تربیتهایی که شما در کاروانتان جاری کردید را چگونه واجد شویم؟ آیا جز از طریق همراهی میسر است؟ همراهی در ایمانیات، امیال و حتی جنبه های پایینتر.

مولا جان!

محبت می فرمایید ما را هم کاروانی کنید تا با همراهی هر چه بیشتر شما، بیشتر از شما بهره ببریم و آماده و آماده تر شویم؟

در روایتی ذیل آیه 47 سوره طور خواندم: «همه آنان که به آل محمد(ص) ستم کرده اند، در رجعتی باز می گردند و از آنها انتقام گرفته می شود.»

و در دعای عهد آمده:«خداوندا! اگر مرگ، میان من و او جدایی افکند، مرا از قبر برانگیز در حالی که کفنم به گردنم افکنده و شمشیرم را از نیام کشیده ام.»

و یا در زیارتی از حسین بن روح رحمة الله: «رحمت خدا بر شما باد تا اینکه به حضورتان باز گردم و در رجعت شما رستگار شوم.»

این موارد و استنادات دیگر از جمله مواردی که در زیارت جامعه کبیره، زیات رسول اکرم(ص)، زیارت امام حسین(ص)، زیارت وارث، زیارت اربعین، زیارت حضرت ابالفضل(ع)، زیارت بقیة الله (عج) در روز نیمه شعبان، زیارت آل یاسین و زیارت رجبیه وارد شده است، گواه بر رجعت شما هستند.

جدّ بزرگوارتان، حضرت رسول الله (ص) هم ، آیات رجعت را برای شما قرائت فرموده اند.

آقا جان!

همانطور که در دعای روز سوم شعبان آمده: «... ما پناهندگان به قبر شما و حاضر شدگان در کنار تربتتان و منتظران رجعتتان هستیم.»

مولا جان!

ما منتظریم تا در روزی که رجعت می کنید و کاروانتان دوباره نمود مادی پیدا می کند و صحنه کربلا بازآرایی می شود، انتقام شما را از دشمنان بگیریم و ان شاء الله در آن زمان، ما را یاورانی بسیار قوی، رشید و جان بر کف بیابید و همانند سخنانی را که در شب عاشورا به یاوران خود فرمودید، بر ما هم جاری بفرمایید: « من یاورانی بهتر و با وفاتر از اصحاب خود سراغ ندارم...» (7)

آقا جان!

ما اجازه نمی دهیم که خاک کربلا دوباره به رنگ خون درآید، بلکه ما نیز به مانند کاروانیان در 1400 سال قبل، با تمام وجود، شما را حفظ می کنیم.

آقا جان!

ما هستیم، نگران نباشید.

منابع:

(1) مفاتیح الجنان، دعای روز سوم شعبان

(2) بحار الانوار، جلد 44، ص 298، ح3

(3) ارشاد مفید، ج 2، ص 91

(4) همان، ص 92

(5) همان

(6) ملهوف، ص 153

(7) قصه کربلا، ص 244

2zohaa — Sun, 07 Sep 2008 08:03:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

‌مناجات :

خدايا! اي کسي که همه چيز فقط از آنِ توست، و فقط توسّط تو اداره مي‌شود و هيچ شريکي نداري. نعمات تو برايم جلب توجه مي‌كند، خودت نيز برايم جلب توجه مي‌كني. چه صحيح هست و چه زيباست خدايي‌ات، چقدر زيبا خدايي مي‌کني، چه دلنشين عطا مي‌کني، چه خوب اداره مي‌کني، و چقدر جالب است که همه چيز را به سوي کمال اُخروي سوق مي‌دهي.

خدايا! وقتي به خدايي تو فکر مي‌کنم، شرم مي‌کنم که خود را به تو نسپارم؛ و زماني که به نعمات تو مي‌نگرم، نمي‌توانم متحيّرانه شکر نعمت ننمايم.

خدايا! تو را دوست دارم، تو را قبول دارم. تو خداي من هستي، تو همه چيز من هستي، و همة خيراتت را از طريق مجاري نعماتت که اهل‌بيت عصمت و طهارت(عليهم‌السلام) هستند جاري مي‌كني.

خدايا! نعمات زيادي را بدون اينکه مستحقّ آنها باشم به من عطا کرده‌اي. خدايا! تو را شکر مي‌کنم.

خدايا! من يک مسلمان هستم، دوست دارم قرآني باشم، دوست دارم پيرو عترت رسول تو باشم، دوست دارم چارچوبة فکرم را از تو بگيرم تا در فهم نظام تو ورود صحيحي داشته باشم؛ نمي‌خواهم براي خود خيال‌بافي کنم تا با ذهنيّت ساختة خود به جهان خدايي تو وارد شوم، زيرا در آن صورت ذهنيّت من يک چيز است و نظام تو در عالم چيزي ديگر.

خدايا! دوست دارم از منظر تو ببينم، تا ببينم آنطور که تو مي‌بيني. دوست دارم خواست خود را کنار بزنم تا خواست تو در من جاري باشد و بخواهم آنچه را که تو بخواهي.

خدايا! دوست دارم به سوي تو اوج بگيرم، بيشتر در معرض تو قرار بگيرم تا آن موقع که تکلّم مي‌کني من ظرف کلام تو باشم، و همراه کلام تو رهسپار اعماق شوم.

خدايا! دوست دارم کلمه‌اي از کلام تو باشم و تو به وسيلة من احقاق حق کني.

خدايا! دوست دارم آنطور که تو گفته‌اي حجاب‌هاي عمقي را کنار بزنم تا مجراي نور تو در اعماق باشم.

خدايا! دوست دارم بدانم که برنامة تو براي آينده چيست، آن را دقيقاً درك كنم، زيبايي‌هايش را ديده و خواص آن را دريابم، تا هم لذّت ببرم و هم جزو لشگريان تو باشم و عامل برپايي برنامة تو گردم.

خدايا! تو را شکر مي‌کنم که در زمانة مهدي و بر دين مهدي که همان دين جدّش رسول‌الله هست قرارم دادي، و از بين مقولات مربوطِ به مهدي(عج) نه تاريخچة او برايم جلب توجه مي‌کند و نه دنبال ارتباط جسمي و يا روحي با او هستم؛ هر چند که مشتاق رؤيت او هستم، اما تاكنون چنين توفيقي نداشته‌ام؛ و نه چنينم که بنشينم و در انتظار او گريسته و دعا کنم! بلکه دغدغة مرا دنبال اصلاح خود و اصلاح عالَم بودن قرار داده‌اي، يعني همان چيزي را که دغدغة رسولان گرامي‌ات(عليهم‌السلام) قرار دادي؛ آنجا که ابراهيم(ع) فرمود: «رَبِّ هَبْ لي حُكْمًا وَ أَلْحِقْني بِالصّالِحينَ» و نيز سليمان(ع) مي‌فرمايد: «رَبِّ أَوْزِعْني أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَ عَلى والِدَيَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحًا تَرْضاهُ وَ أَدْخِلْني بِرَحْمَتِكَ في عِبادِكَ الصّالِحينَ».

خدايا! مي‌خواهم در پيشگاه وليّ تو در عالَم فضاي ظهور او و نيز زندگي با او در بعد از ظهور را به جمع مشتاقان او و عقلاء عرضه نمايم. خدايا! دستم را بگير و نصرتم کن. زبان و نوشتار و همة وجودم را بر صراط‌المستقيمِ خودت قرار ده، و مگذار که از صراط تو منحرف شوم، و نيز نگذار که مورد غضب تو قرار گيرم.

خداوندا! توفيقم عطا کن که در پرتو حاکميّت ولايت فقيه و در راستاي فرمايش رهبر معظم انقلاب مبني بر نهضت نرم‌افزاري و نيز در ادامة سير تبيين مهدويّت توسّط علماء هزار و چهارصد سال قبل، به پيشبرد مباحث مربوط به آخرالزمان پرداخته و اين بخش از جبهة انسانيّت را «رونق» و «ارتقاء» دهم.

خدايا! توفيقاتم را در اين مهم بيشتر کن، و از آن مهم‌تر اينکه در آمدن مهدي و اصلاح عالَم و آدم توسّط ايشان بسيار تعجيل فرما. آمين يا رَبَّ الْعالَمين.

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلي مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّلْ فَرَجَهُمْ.

ماه مبارک رمضان صحنه‌اي بسيار مناسب براي کسب خيرات است

وَ لِکُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلّيها فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ أَيْنَ ما تَکُونُوا يَأْتِ بِکُمُ اللّهُ جَميعًا إِنَّ اللّهَ عَلي کُلِّ شَيْ‏ءٍ قَديرٌ (البقره 148(

ماه مبارک رمضان صحنه‌اي بسيار مناسب براي کسب خيرات است. اگر ما در اين ماه موفق به کسب خيرات نشويم، به اصلاح وضعيت اخلاقي و تقوايي خويش موفق نشويم، پس چه زماني مي‌خواهيم موفق شويم؟‌ از همه اينها مهمتر، اگر دعاهاي خيري که براي زندگي خودتان و در راستاي ظهور امام زمان مي‌خواهيد، در اين ماه مورد استجابت قرار نگيرد پس ديگر در چه زماني مورد استجابت قرار گيرد؟ لذا بسيار اصرار کنيد، بسيار بخواهيد، نگوييد که خدايا به من پول بده. بگوييد، خدايا پول فراواني به من بده که در راستاي ظهور مولايم استفاده کنم و محصولش زمينه سازي ظهور مولايم و رضايت ايشان باشد. اگر موقعيت اجتماعي مي‌خواهيد به همين منوال دعا کنيد. اگر همسر مي‌خواهيد، اگر فرزند مي خواهيد، اگر خير دنيا و آخرت را مي‌خواهيد، در اين راستا دعا کنيد. زيرا اگر من خير دنيا و آخرت را داشته باشم ولي اين خير براي مولايم خاصيت نداشته باشد، آن چه خيري است و به چه درد مي خورد؟ من طالب آن خيري نيستم که فقط براي خودم خاصيت داشته باشد بلکه آن خير بايد در درجه اول براي مولايم خاصيت داشته باشد و سپس در آن راستا به من هم نفعي برسد، در آن راستا من هم شادمان شوم.

بهره ای از کلام وحی

2zohaa — Mon, 14 Apr 2008 08:01:18 GMT

به نام خداوند بخشنده بخشايشگر

سوگند به روز قيامت، (1) و سوگند به (نفس لوامه و) وجدان بيدار و ملامتگر (كه رستاخيز حق است)! (2)

آيا انسان مى‏پندارد كه هرگز استخوانهاى او را جمع نخواهيم كرد؟! (3) آرى قادريم كه (حتى خطوط سر) انگشتان او را موزون و مرتب كنيم! (4)

(انسان شك در معاد ندارد) بلكه او مى‏خواهد (آزاد باشد و بدون ترس از دادگاه قيامت) در تمام عمر گناه كند! (5)

(از اين رو) مى‏پرسد: «قيامت كى خواهد بود»! (6) (بگو:) در آن هنگام كه چشمها از شدت وحشت به گردش درآيد، (7)

و ماه بى‏نور گردد، (8) و خورشيد و ماه يك جا جمع شوند، (9) آن روز انسان مى‏گويد: «راه فرار كجاست؟!» (10)

هرگز چنين نيست، راه فرار و پناهگاهى وجود ندارد! (11) آن روز قرارگاه نهايى تنها بسوى پروردگار تو است; (12)

و در آن روز انسان را از تمام كارهايى كه از پيش يا پس فرستاده آگاه مى‏كنند! (13) بلكه انسان خودش از وضع خود آگاه است، (14)

هر چند (در ظاهر) براى خود عذرهايى بتراشد! (15) زبانت را بخاطر عجله براى خواندن آن ( قرآن) حركت مده، (16)

چرا كه جمع‏كردن و خواندن آن بر عهده ماست! (17) پس هر گاه آن را خوانديم، از خواندن آن پيروى كن! (18)

سپس بيان و (توضيح) آن (نيز) بر عهده ماست! (19) چنين نيست كه شما مى‏پنداريد (و دلايل معاد را كافى نمى‏دانيد); بلكه شما دنياى زودگذر را دوست داريد (و هوسرانى بى‏قيد و شرط را)! (20)

و آخرت را رها مى‏كنيد! (21) (آرى) در آن روز صورتهايى شاداب و مسرور است، (22) و به پروردگارش مى‏نگرد! (23)

و در آن روز صورتهايى عبوس و در هم كشيده است، (24) زيرا مى‏داند عذابى در پيش دارد كه پشت را در هم مى‏شكند! (25)

چنين نيست (كه انسان مى‏پندارد! او ايمان نمى‏آورد) تا موقعى كه جان به گلوگاهش رسد، (26)

و گفته شود: «آيا كسى هست كه (اين بيمار را از مرگ) نجات دهد؟!» (27)

و به جدائى از دنيا يقين پيدا كند، (28) و ساق پاها (از سختى جان‏دادن) به هم بپيچد! (29)

(آرى) در آن روز مسير همه بسوى (دادگاه) پروردگارت خواهد بود! (30) (در آن روز گفته مى‏شود:) او هرگز ايمان نياورد و نماز نخواند، (31)

بلكه تكذيب كرد و روى‏گردان شد، (32) سپس بسوى خانواده خود بازگشت در حالى كه متكبرانه قدم برمى‏داشت! (33)

(با اين اعمال) عذاب الهى براى تو شايسته‏تر است، شايسته‏تر! (34) سپس عذاب الهى براى تو شايسته‏تر است، شايسته‏تر! (35)

آيا انسان گمان مى‏كند بى‏هدف رها مى‏شود؟! (36) آيا او نطفه‏اى از منى كه در رحم ريخته مى‏شود نبود؟! (37)

سپس بصورت خون بسته در آمد، و خداوند او را آفريد و موزون ساخت، (38) و از او دو زوج مرد و زن آفريد! (39) آيا چنين كسى قادر نيست كه مردگان را زنده كند؟! (40)

حماسۀ شب یازدهم

2zohaa — Mon, 21 Jan 2008 16:34:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

هیچ تاریخ نویسی از این شب سخن نگفته است.

شبی که در پس حادثه ای عظیم آمده و فردایی جاودانه را به همراه آورده است.

این شب, پیچیده در یک بغض است. بغضی که در گوش تاریخ شکست.

شبی بی ستاره است امشب, بی ماه, بی خورشید.

شب شکفتن یک فریاد فریادی به وسعت فردا.

امشب , زمین دیگر صدای تشنگی نمی دهد, آن همه خون سیرابش کرده است.

اولین شب تنهایی ست, اولین شب فراق. پلک آسمان سنگین است و غبار حادثه را می بینی که هنوز برپاست.

تنها صداست که دیگر هیچ حضوری ندارد, نه صدای شیهه اسبان, نه صدای چکاوک شمشیرها, نه هیاهوی آدمها و نه هیچ صدای دیگر.

شب که دامن گسترد, روزی را به پایان برد که پس از آن, هر روز تاریخ شد.

کدام شب است امشب؟ شبی که از آن سخن نگفته اند...

به جستجو بیایید.

زندگی

2zohaa — Sun, 06 Jan 2008 06:08:54 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

پروفسور فلسفه با بسته سنگینی وارد کلاس درس فلسفه شد و بار سنگین خود را روبروی دانشجویان خود روی میز گذاشت.

وقتی کلاس شروع شد، بدون هیچ کلمه ای، یک شیشه بسیار بزرگ از داخل بسته برداشت

و شروع به پر کردن آن با چند توپ گلف کرد.

سپس

از شاگردان خود پرسید که، آیا این ظرف پر است؟

و همه دانشجویان موافقت کردند.

سپس پروفسور ظرفی از سنگریزه برداشت و آنها رو به داخل شیشه ریخت و شیشه رو به آرامی تکان داد

. سنگریزه ها در بین مناطق باز بین توپ های گلف قرار گرفتند؛ سپس دوباره از دانشجویان پرسید که آیا ظرف پر است؟ و باز همگی موافقت کردند .

بعد دوباره پروفسور ظرفی از ماسه را برداشت و داخل شیشه ریخت؛ و خوب البته، ماسه ها همه جاهای خالی رو پر کردند

. او یکبار دیگرپرسید که آیا ظرف پر است و دانشجویان یکصدا گفتند : "بله ".

بعد پروفسور دو فنجان پر از قهوه از زیر میز برداشت و روی همه محتویات داخل شیشه خالی کرد

. " در حقیقت دارم جاهای خالی بین ماسه ها رو پر می کنم !" همه دانشجویان خندیدند .

در حالی که صدای خنده فرو می نشست، پروفسور گفت

: " حالا من می خوام که متوجه این مطلب بشین که این شیشه نمایی از زندگی شماست، توپهای گلف مهمترین چیزها در زندگی شما هستند – خدایتان ، خانواده تان، فرزندانتان ، سلامتیتان، دوستانتان و مهمترین علایقتان - چیزهایی که اگر همه چیزهای دیگر از بین بروند ولی اینها باقی بمانند، باز زندگیتان پای برجا خواهد بود.

اما سنگریزه ها سایر چیزهای قابل اهمیت هستند مثل کارتان، خانه تان و ماشينتان

. ماسه ها هم سایر چیزها هستند- مسایل خیلی ساده ."

پروفسور ادامه داد

: " اگر اول ماسه ها رو در ظرف قرار بدید، دیگر جایی برای سنگریزه ها و توپهای گلف باقی نمی مونه، درست عین زندگیتان . اگر شما همه زمان و انرژیتان را روی چیزهای ساده و پیش پا افتاده صرف کنین، دیگر جایی و زمانی برای مسایلی که برایتان اهمیت داره باقی نمی مونه. به چیزهایی که برای شاد بودنتان اهمیت داره توجه زیادی کنین، با فرزندانتان بازی کنین، زمانی رو برای چک آپ پزشکی بذارین. با دوستان و اطرافیانتان به بیرون بروید و با اونها خوش بگذرونین .

همیشه زمان برای تمیز کردن خانه و تعمیر خرابیها هست

. همیشه در دسترس باشین .

.....

اول مواظب توپ های گلف باشین، چیزهایی که واقعاً برایتان اهمیت دارند، موارد دارای اهمیت رو مشخص کنین

. بقیه چیزها همون ماسه ها هستند ."

یکی از دانشجویان دستش را بلند کرد و پرسید

: پس دو فنجان قهوه چه معنی داشتند؟

پروفسور لبخند زد و گفت

: " خوشحالم که پرسیدی. این فقط برای این بود که به شما نشون بدم که مهم نیست که زندگیتان چقدر شلوغ و پر مشغله ست، همیشه در زندگي شلوغ هم ، جائي برای صرف دو فنجان قهوه با یک دوست هست.

خدایا شکرت

2zohaa — Tue, 06 Nov 2007 15:14:18 GMT

با سلام خدمت همه دوستان

ببخشيد كه نتونستم به روز كنم، آخه يه كمي سرم شلوع بود

ان شاالله قسمت همه دوستان مجرد

شوکران

2zohaa — Sun, 16 Sep 2007 11:54:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

"آرمانخواهی انسان مستلزم صبر بر رنجهاست. پس برادر خوبم! برای جانبازی در راه آرمانها یاد بگیر که در این سیاره رنج, صبورترین انسانها باشی."

شهید آوینی

سلام آقا منوچهر, "عند ربهم یرزقون" خوش میگذره؟ معلومه که خوش میگذره. دعا کن نصیب ما هم بشه.

یه عذرخواهی بهت بدهکارم. مدتهاست که قراره درباره تو بنویسم, اما هنوز شهد شوکران 2 نوشته نشده. فکر نکن تلاش نکردم و بی خیالی طی کردم؛ اصلا. بارها کتاب و دفترچه یادداشتم رو گذاشتم جلو روم و سعی کردم خلاصهي گویا و کاملی از زندگی تو بنویسم. اما اینقدر حرف زیاده که نمیشه خلاصه کردش. حداقل نصف کتاب "اینک شوکران" رو باید نوشت تا حق مطلب ادا بشه. یادداشتها هم که جای خود داره. یادداشتها رو روزی نوشتم که خانمت اومده بود خوابگاهمون. نمیدونی چقدر دلم میخواست ببینمش. انگار یه آشنای قدیمی رو قرار بود ببینم. چکار کردی که این زن هنوزم اینقدر دوستت داره؟! به نظر من یکی از خوشبخت ترین زنهای دنیا خانم خودته. از اینکه با مردی مثل تو زندگی کرد و از بودن در کنار تو به چنان رشد روحی رسید که بتونه جلوی امامش بایسته و باهاش صحبت کنه. خیلی حرفها زد و اشک ریخت و بچه های خوابگاه هم باهاش اشک ریختن. اگه همه ماجرای محبت بین شما رو از همون اول بخونن متوجه علت بی تابیهاش میشن.

موقع رفتنش تا دم در بدرقش کردم اما روم نشد صداش کنم و بهش بگم بهت سلام برسونه. میگفت خیلی بهشون سر میزنی.

خانمت ازدردهای تو در سالهای جنگ و بعد از اون تا سال 79 گفت که ناله ای همراهش نبود. حتی وقتی سوزن آمپول رو تو غضروف کتفت فرو میکردن و از صداش دل خانم مدق میلرزید. دکتر تعجب کرد که حتی ناله هم نکردی. پرسید دردت نیومد؟ تو گفتی: "چرا, فقط اقرار نمیخواستید, عین اتاق شکنجه بود."

تا اینجا تو کتاب نوشته شده. اما خانمت حرفهای دیگه ای رو هم بهمون گفت. اینکه گفتی: مدتها بود که با خدا حرف نزده بودم. در حین کار شما با خدا حرف می زدم و حرفهایی رو که وقت نکرده بودم بگم رو میگفتم. هر وقت درد میگرفت میگفتم خدایا این الان درد داشت. دردش رو بهت میفروشم ,مجانی نمیدما!

اصلا چرا خودم دارم حرف میزنم؟! از زبون خانمت بگم بیشتر به دل میشینه.(اگه کم و کاستی توی نوشته هست به بزرگواری خودت ببخش):

***

" در تمام اون معالجات که خیلی فجیع بود, من حتی یک ناله از منوچهر نشنیدم.... میگفت دکتر کارت رو بکن؛ من از خدا خیلی سخت تر از این خواستم شهادت رو.

طی 9 سال از نوک پاش شروع شد تا کتفها همیشه سوزن سوزن می شد. پاش رو روی فرش می کشید که اونقدر فشار نیاد بهش.

من هرگز سفیدی چشم منوچهر رو ندیدم. از بس که حسرت خواب داشت و نمی تونست بخوابه.

هرگز تو دوران مریضی منوچهر ناامید نبودم. همیشه فکر میکردم که لطف خدا شامل حال من میشه.

دو ماه قبل از شهادتش رفته بودیم دکتر. بهترین متخصصها جمع شده بودن. یکی از دکترها بی ملاحظه برگشت و گفت: تا دو هفته دیگه دووم نمیاره. من گریه م گرفت. توی راه که داشتیم برمی گشتیم من همینجور اشک میریختم وحال خودم رونمیدونستم. منوچهر گفت: من گفتم این موانع رو کی داره از جلوی تو برمیداره؟! اونجا هم اونا که حرف میزدن من به تو نگاه میکردم. نگران تو بودم. نباید صبرت رو از دست بدی. باید تحمل کنی.

دیگه احساس میکردم انرژیم برای تحمل سختی ته کشیده و از خدا طلب کمک میکردم.

زنگ زدن. یه آقایی دم در بود. اومد تو خونه. دستش رو گذاشته بود روی سر منوچهر و توی گوشش یک چیزایی می گفت که هیچوقت هم نگفت که چی بود. بعد اومد طرف من و بهم گفت: "ببین چه میگم. این کارها را مو به مو انجام میدی. چهل شب عاشورا بخون. {دست راستش رو با انگشت اشاره به علامت تایید بالا آورد } با صد لعن و صد سلام. اول با دو رکعت نماز حاجت شروع کن. بین دعا هم حرف نزن."

زانوهام حس نداشت. توی دلم فقط امام زمان رو صدا میزدم. خواست بره دویدم دنبالش و پرسیدم از کجا اومدید؟ گفت: "از همونجایی که آقای مدق اونجاست...." میلرزیدم. نمیتونستم روی پاهام بایستم. هی توی دلم اسم حضرت مهدی(عج) رو تکرار میکردم. ... پرسیدم شما کی هستید؟ گفت: هر چی به دلت میفته همون درسته. و رفت. از پنجره کوچه رو نگاه کردیم . یه خانم همراهش از خونه اومد بیرون. به منوچهر گفتم اون خانوم توی خونه نبود. گفت: چطور ندیدی؟ تمام مدت کنار من نشسته بود. گریه ش گرفت. چفیه رو روی صورتش کشید. زار میزد.

رفت روی پشت بوم که خلوت کنه. منم رفتم. دیدم داره حرف میزنه. میگه یا زهرا(س) من کی ازت شفا خواستم؟ من خودم خواستم تمام سلامتیم رو تقدیم خدا کنم؛ حالا بخوام پسش بگیرم؟ اگه بدونم شفاعتم میکنید نمیخوام یک ثانیه دیگه بمونم....

اعتراض کردم.

گفت: حلقه رو بده به من.

گفتم: حلقه مال منه. به من دادی. حالا پسش بدم؟

گفت: خب, حالا منم تمام سلامتیم رو به خدا تقدیم کردم حالا بگم چی؟ بگم اون موقع گرم بودم حالا پسش بده؟

اگه چیزی رو که من امروز دیدم میدیدی, تو هم نمیخواستی بمونی.

چهل زیارت عاشورا رو خوندم . اما به سفارش اون شفاش رو از خدا نخواستم. چهلمین شب که تموم شد فردا نه پس فرداش شهید شد.

منوچهر با خدا معامله کرد. حاضر نشد مفت ببازه. حتی ناله هاش رو. میگفت: این دردها عشق بازی است با خدا.

...

.....

می آید پیشمان.

گاهی مثل یک نسیم از کنار صورتم رد میشود. بوی تنش می پیچد توی خانه. بچه ها هم حس میکنند. سلام میکند و می شنویم. می دانم آن جا هم خوش نمی گذراند. او آن جا تنهاست و من این جا. تا منوچهر بود, ته غم را ندیده بودم. حالا شادی را نمی فهمم. این همه چیز توی این دنیا اختراع شده, اما هیچ اکسیری برای دلتنگی نیست. "

" ضحي "

...

.....

مرو ای دوست

مرو از دست من, ای یار

که منم زنده به بوی تو, به گل روی تو

مرو ای دوست

بنشین با من و دل

بنشین تا بنشانی نفسی آتش دل

بنشین تا برسم مگر, به شب موی تو

تو نباشی چه امیدی به دل خسته من؟

تو که خاموشی, بی تو به شام و سحر

چه کنم با غم تو؟

چه کنم با دل تنها؟

چه کنم با غم دل؟

چه کنم با این درد؟

دل من , ای دل من

----------------------------------------------------------

شروع هفته دفاع مقدس بر تمامي عزيزان گرامي باد

میهمانی خدا

2zohaa — Thu, 06 Sep 2007 12:20:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

سپاس خدائى را كه ما را به سپاس خود رهبرى فرمود. و از اهل سپاس قرار داد، تا در برابر احسانش از شاكران باشيم، و سپاس خدائى را كه ماه خود يعنى ماه رمضان، ماه روزه، و ماه اسلام، و ماه پاكيزگى، و ماه آزمايش و تصفيه و ماه بپاخاستن براى نماز را يكى از راههاى احسان قرار داد. سپس يكى از شبهايش را بر شبهاى هزار ماه برترى داد، و آن را شب قدر ناميد. در آن شب فرشتگان و روح، به فرمان پروردگارشان با قضاى تغيير ناپذير بر آن كس از بندگان كه خدا بخواهد، براى هر امرى از رزق و اجل و امور ديگر فرود مى‏آيند، و آن شب سلامتى است كه بركتش تا سپيده دم دائم است.

خدايا بر محمد و آلش رحمت فرست. و ما را به شناسائى فضل اين ماه، و بزرگ داشتن حرمت آن، و خوددارى از آنچه در آن منع كرده‏اى ملهم ساز، و به روزه داشتن آن بوسيله نگه داشتن اعضاء از گناهانت، و بكار بردن آنها - در آن ماه - به آنچه ترا خشنود سازد، يارى ده. تا با گوشهاى خود سخن لغوى نشنويم، و با چشمهامان به طرف لهوى نشتابيم، و دستهامان را به حرامى نگشائيم، و گامهامان را در امر ممنوعى پيش نگذاريم. و تا شكمهامان غير آنچه حلال ساخته‏اى در خود جاى ندهد، و زبانهامان جز به آنچه تو حديث كرده‏اى گويا نشود، و جز در كارى كه به ثواب تو نزديك سازد زحمت نكشيم، و جز آنچه از عقاب تو نگاه دارد فرا نگيريم، آنگاه همه آن اعمال ما را از رياكاران، و سمعه‏پيشگان بپيراى، بطورى كه احدى غير از ترا در آن شريك نگردانيم و جز تو، در آن، مرادى نداشته باشيم.

خدايا بر محمد و آلش رحمت فرست، و ما را در اين ماه بر اوقات نمازهاى پنجگانه - با آن حدودش كه تحديدى كرده‏اى و واجباتش كه مقرر داشته‏اى و شروطش كه تعيين نموده‏اى و اوقاتش كه معين فرموده‏اى - واقف ساز، و ما را در نماز با كسانى برابر نما كه به مراتب شايسته آن بالغ، و اركانش را حافظند، و آن را در اوقات خود همانطور كه پيغمبرت (صلواتك عليه و اله) در ركوع و سجود و همه فضيلتهايش تشريع فرموده، با كاملترين طهارت و بليغ‏ترين خشوعى بجا آورنده‏اند. و ما را در اين ماه موفق دار كه بوسيله بر و احسان، به خويشان خود بپيونديم، و با انعام و بخشش به همسايگان خود رسيدگى نمائيم، و اموالمان را از مظالم و حقوق بپيرائيم، و با بيرون كردن زكات، آن را پاك گردانيم، و با آنكه از ما دورى كرده باز گرديم، و در باره آنكه بر ما ستم كرده انصاف دهيم، و با آنكه بما دشمنى كرده آشتى كنيم...

خدايا از تو مى‏خواهيم بحق اين ماه و بحق هر فرشته مقرب يا پيغمبر مرسل يا بنده صالح برگزيده‏ات كه از آغاز تا انجام اين ماه در عبادتت كوشيده، كه بر محمد و آلش رحمت فرستى، و ما را در اين ماه به كرامتى كه به دوستانت وعده داده‏اى سزاوار ساز و آنچه را كه براى اهل كوشش در طاعتت قرار داده‏اى براى ما مقرر فرماى، و ما را به رحمت خود، در سلك كسانى در آور كه استحقاق بلندترين پايه رفيع دارند.

خدايا بر محمد و آلش رحمت فرست و ما را از انحراف در توحيد و كوتاهى در تمجيدت، و شك در دينت، و كورى از راهت، و سرسرى شمردن حرمتت، و فريب خوردن از دشمنت: شيطان رجيم، دور ساز.

خدايا بر محمد و آلش رحمت فرست، و چون در هر شب از شبهاى اين ماهمان ترا بندگانى هستند كه عفو تو ايشان را آزاد مى‏سازد يا گذشت تو ايشان را مى‏بخشد، پس ما را از آن بندگان قرار ده، و ما را از بهترين اهل و ياران اين ماه بگردان.

خدايا بر محمد و آلش رحمت فرست، و همراه كاسته شدن ماه اين ماه گناهان ما را بكاه، و با رسيدن سلخش جامه‏هاى وبال ما را بركن، تا ماه رمضان در حالى از ما بگذرد كه ما را از خطاها پاكيزه ساخته باشى و از گناهان پيراسته باشى.

خدايا اين ماه را به عبادت ما آكنده ساز، و اوقاتش را به طاعتمان بياراى، و در روزش ما را به روزه داشتن، و در شبش به نماز و تضرع بسوى تو و فروتنى براى تو، و خوارى در برابر تو، يارى ده، تا روزش بر ما به غفلتى، و شبش به تقصيرى گواهى ندهد.

خدايا ما را در همه ماهها و روزها، تا زمانى كه زنده بدارى، اين چنين قرار ده، و از آن بندگان صالح خود گردان، كه بهشت را جاودانه به ميراث مى‏برند، و از كسانى كه آنچه را ببخشند در حالى مى‏بخشند كه دلهاشان از فكر بازگشت بسوى پروردگارشان هراسان است، و از كسانى كه در كارهاى خير شتاب مى‏كنند و ايشان در اين مرحله بر ديگران سبقت گيرنده‏اند.

فرازي از دعاي 44 صحيفه سجاديه

خدا كند تو بيايي

2zohaa — Wed, 22 Aug 2007 15:02:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام بر تو اى پرچم برافراشته و دانش ريزان و فريادرس خلق رحمت وسيع حق ، و آن وعده اى كه دروغ نشود

از عمق ناپيداي مظلوميت ما، صدايي آمدنت را وعده مي داد.

صدا را، عدل خداوندي صلابت مي بخشيد و مهر رباني گرما مي داد. و ما هرچه استقامت، از اين صدا گرفتيم و هرچه تحمل از اين نوا دريافتيم.

در زير سهمگين ترين پنجه هاي شكنجه تاب مي آورديم كه شكنج زلف تو را مي ديديم. در كشاكش تازيانه ها و چكاچك شمشيرها، برق نگاه تو تابمان مي داد و صداي گامهاي آمدنت توانمان مي بخشيد.

رايحه ات كه مژده حضور تو را بر دوش مي كشيد مرهمي بر زخم هاي نو به نو مان بود و جبرهاي جانهاي شكسته مان. دردها همه از آن رو تاب آوردني بود كه آمدني بودي.

تحمل شدائد از آن رو شدني بود كه ظهورت شدني بود و به تحقق پيوستني. انگار تخم صبر بوديم كه در خاك انتظار تاب مي آورديم تا در هرم حورشيد تو به بال و پر بنشينيم.

سنگيني بار انتظار بر پشت ما، يك سال و دو سال نيست سنگيني يك قرن و دو قرن نيست. حتي از زمان توديع يازدهمين خورشيد نيست.

تاريخ انتظار و شكيبايي ما به آن ظلم كه در عاشورا بر ما رفته است بر مي گردد، به آن تيرها كه از كمان قساوت برخاست و بر گلوي مظلوميت نشست، به آن سم اسبهای كفر كه ابدان مطهر توحيد را مشبك كرد. به آن جنايتي كه دست و پاي مردانگي را بريد.

از آن زمان تا كنون ما به آب حياتِ انتظار زنده ايم، انتظار ظهور منتقم خون حسين.

تاريخ استقامت ما از آن هم دورتر مي رود، از عاشورا مي گذرد و به بعثت پيامبر اكرم مي رسد. هم او در مقابل همه جهل و ظلم و كفر و شرك و عناد و فسادي كه جهانِ آن زمانه را پوشانده بود، وعده مي فرمود كه كسي خواهد آمد. نامش نام من، كنيه اش كنيه من، لقبش لقب من، دوازدهمين وصي من خواهد بود و جهان را از توحيد و عدل و عشق و داد پر خواهد فرمود.

اما تاريخِ صبر و انتظار ما به دورترها بر مي گردد، به مظلوميت و تنهايي عيسي، به غربت موسي، به استقامت نوح و از همه اينها گذر مي كند تا به مظلوميت هابيل مي رسد.

انتظار و بردباري ما را وسعتي است از هابيل تا كنون و تا برخاستن فرياد جبرئيل در زمين و آسمان و آوردن مژده ظهور امام زمان.

آري و در آن زمان هستي حيات خواهد يافت، عشق پر و بال خواهد گشود و در رگهاي خشكيده علم، خون تازه خواهد دويد. پشت هيولاي ظلم و جهل با خاك، انس جاودان خواهد گرفت، شيطان خلع سلاح خواهد شد، انسان بر مركب رشد خواهد نشست و عروج را زمزمه خواهد كرد.

" سيد مهدي شجاعي "

ولادت عشق

2zohaa — Mon, 13 Aug 2007 14:35:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

از تو ما را حدیثی در سینه هست و غمی جانکاه بر دل، که شوق انگیزترین حوادث، غرورزاترین وقایع، شادی آورترین اتفاقات، شیرینترین گفتارها و نغزترین رفتارها توان اینکه خنده ای بر لبان ما بنشاند در خویش نمی بیند.

مگر نه با ولادت تو، عشق متولد شد، رشادت رشد کرد، شهامت رنگ گرفت، ایثار، معنا، شهادت، قداست و خون، آبرو گرفت.

مگر نه با ولادت تو، زلال ترین تقوا از چشمه سار وجود جوشید؟ مگر نه با ولادت تو موج، موجودیت یافت؟

مگر نه اینکه نسیم، با تولد تو متولد شد و مگر نه صاعقه اولین نگاه تو در گهواره بود و مگر نه عشق در کلاس تو درس می خواند و مگر نه ایثار به تو مقروض شد و مگر نه آفرینش از روح تو جان گرفت؟

پس چرا ما خبر ولادت تو را هم که می شنویم بغض گلویمان را می فشرد؟

پس چرا مت در روز ولادت تو نیز اشک، پهنای صورتمان را فرا می گیرد؟

از تو ما را حدیثی در سینه هست و غمی جانکاه بر دل. همان غمی که دل آدمی را شکست و یاد تواش گریاند.

پیامبر آنگاه که تو پا به عرصه ظاهر نهادی گلویت را بویید اشک دلش بوسه را بر گلوی تو طراوتی دیگر بخشید. همان حدیث که توان از تن علی ربود و بر بیابانش ایستاند و ناله اش را به اسمان رساند که:

ههنا مناخ رکابهم و موضع رحالهم و ههنا مهراق دمائهم فتية من آل محمد

ما بر خاکی سجده می کنیم که پای تو بر آن نشسته و خون تو برآن چکیده است.

ما گشتیم، جستجو کردیم و ارزشمندترین گلستان جامعه و عطرآگین ترین مجموعه گل را، زیباترین، خالص ترین، مومن ترین، ایثارگرترین جوانانمان را جدا کردیم، ممتاز نمودیم و روز تولد تو را به اینان نسبت دادیم و جز اینان چه گروهی را شایستگی این منزلت بود.

یا اباعبدالله! بابی انت و امی یابن الزهراء!

آتش عشقت را در دل کودکان و جوانانمان جاودانگی بخش!

و هدیه های این امت را که بر اساس این آیه " لن تنالو البر حتى تنفقوا مما تحبون " معشوقهای خویش را فدای تو می کنند به پیشگاهت بپذیر.

" سید مهدی شجاعی "