بسم الله الرحمن الرحیم

سلام بر مهدی کسی که خداوند آمدنش را به مردم وعده داده است که تفرقه از بین میرود و دین توسط او جمع میگردد و زمین را پر از عدل میکند.

از تو ما را حدیثی در سینه هست و غمی جانکاه بر دل، که شوق انگیزترین حوادث، غرورزاترین وقایع، شادی آورترین اتفاقات، شیرینترین گفتارها و نغزترین رفتارها توان اینکه خنده ای بر لبان ما بنشاند در خویش نمی بیند.

مگر نه با ولادت تو، عشق متولد شد، رشادت رشد کرد، شهامت رنگ گرفت، ایثار، معنا، شهادت، قداست و خون، آبرو گرفت.

مگر نه با ولادت تو، زلال ترین تقوا از چشمه سار وجود جوشید؟ مگر نه با ولادت تو موج، موجودیت یافت؟

مگر نه اینکه نسیم، با تولد تو متولد شد و مگر نه صاعقه اولین نگاه تو در گهواره بود و مگر نه عشق در کلاس تو درس می خواند و مگر نه ایثار به تو مقروض شد و مگر نه آفرینش از روح تو جان گرفت؟

پس چرا ما خبر ولادت تو را هم که می شنویم بغض گلویمان را می فشرد؟

پس چرا مت در روز ولادت تو نیز اشک، پهنای صورتمان را فرا می گیرد؟

از تو ما را حدیثی در سینه هست و غمی جانکاه بر دل. همان غمی که دل آدمی را شکست و یاد تواش گریاند.

پیامبر آنگاه که تو پا به عرصه ظاهر نهادی گلویت را بویید اشک دلش بوسه را بر گلوی تو طراوتی دیگر بخشید. همان حدیث که توان از تن علی ربود و بر بیابانش ایستاند و ناله اش را به اسمان رساند که:

ههنا مناخ رکابهم و موضع رحالهم و ههنا مهراق دمائهم فتية من آل محمد

ما بر خاکی سجده می کنیم که پای تو بر آن نشسته و خون تو برآن چکیده است.

ما گشتیم، جستجو کردیم و ارزشمندترین گلستان جامعه و عطرآگین ترین مجموعه گل را، زیباترین، خالص ترین، مومن ترین، ایثارگرترین جوانانمان را جدا کردیم، ممتاز نمودیم و روز تولد تو را به اینان نسبت دادیم و جز اینان چه گروهی را شایستگی این منزلت بود.

یا اباعبدالله! بابی انت و امی یابن الزهراء!

آتش عشقت را در دل کودکان و جوانانمان جاودانگی بخش!

و هدیه های این امت را که بر اساس این آیه " لن تنالو البر حتى تنفقوا مما تحبون " معشوقهای خویش را فدای تو می کنند به پیشگاهت بپذیر.

" سید مهدی شجاعی "