کتاب فتح خون شهید آوینی را در ایام محرم میخواندم, وقتی شباهتهای مردم عصر خودمان را با مردم کوفه دیدم تازه فهمیدم که چرا دوست گرامیم میگفت:"تا من چنینم, خدا کند که نیاید".... اگر او بیاید نقصهای پنهان وجود ما نیز مانند کوفه 61 هجری رو میشود. آنها فریاد میزدند که "بیا یاری ات میکنیم" اما عاقبت آن شد که همه میدانیم و شنیده ایم. چه بدبختی بزرگی.... آدمهای دیگر هم به نوعی بدبخت بودند مردم مدینه,مکه, بصره, شام... آنها که کوچکترین صدایی در این هیاهوها از آنها شنیده نشد... مردم کوفه اما جنبشی از خود نشان دادند... عده کمی به خاطر اقامه حق و اکثرشان به طمع مقام و برای منافع خودشان... نیت که خراب باشد جرم آدم از آنها که ساکتند سنگینتر میشود و بدبختی بزرگتری دامن آدم را میگیرد.... حالا ما هم مدام فریاد میزنیم "امام زمانمان! بیا تا یاری ات کنیم" .... اما چقدر به یاران عاشورا شباهت داریم؟ کدام طرفی هستیم؟ حسینی یا یزیدی یا... نه .. دیگر یایی وجود ندارد.. آنها که سکوت کردند هم به نوعی با یزید همدست بودند... یزید را یاری کردند...

 حسینیها از دنیا بریده بودند. پیوندی با این دنیا نداشتند که در آن تیره شب آنها را به گریختن از بیابان بلا وادارد... همه عشقشان شهادت در راه حق بود... یقین داشتند به راهی که انتخاب کرده بودند. یقین...

ما چقدر به آنها شباهت داریم؟

وقتی چشم میگردانم و میبینم که در این آشفته بازار دنیا چه خبر است و بر ما چه میگذرد, از خودمان میترسم... نکند... نکند ما هم کوفیان سده پانزدهم هجری باشیم که قرار است اماممان را تنها بگذاریم و از اطرافش پراکنده شویم... با یک تهدید از سوی دشمن.. با یک وعده مال و مقام... همان لحظه به یادم آمد آیاتی را که بشارت پیروزی یاران حق را میدهد و روایاتی که خبر از پیروزی او میدهد و برپا شدن صلح و امنیت در دنیا... خدا عاشورا را تکرار نمیکند... یک عاشورا برای تمام تاریخ بس است... ایندفعه خدا دردانه هستی را نگه میدارد تا موقعی که زمینه برای پیروزی اش آماده شود... زمینه ظهور... زمینه ظهور خود ما هستیم که باید مهیا شویم. مشکل اینطرف قضیه است.

     " إِنَّ اللّهَ لاَ يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ وَإِذَا أَرَادَ اللّهُ بِقَوْمٍ سُوءًا فَلاَ مَرَدَّ لَهُ وَمَا لَهُم مِّن دُونِهِ مِن وَالٍ "رعد-11

ما باید تغییر کنیم. الگوی تغییرمان چیست؟ یاران عاشورا... یاران امام عشق,حسین بن علی(ع), در روز واقعه. این سپاه خواه نا خواه مهیا خواهد شد. اگر ما حرکتی نکنیم جا میمانیم .... جا ماندن یعنی باختن... یعنی غرق شدن در فتنه های زمانه ظهور. باید شنا آموخت تا از امواج سهمگین آن زمان- که زمان انتخاب است- در امان ماند.

عاشورایی بودن یعنی چه؟ یعنی طوری زندگی کنیم که هر لحظه از آن بتوانیم بانگ الرحیل اماممان را اجابت کنیم. طوری که اگر او هم گفت برو ما شوق ماندن داشته باشیم.به  راحتی نمیتوان به اینجا رسید... مخصوصاً در عصر ما  که جاذبه های دنیا چندین برابر شده. از اینروست که امام علی (ع) سفارش فرمودند به جاذبه های دنیا دل نبندید. این اصلا آسان نیست.  باید تغییر کنیم و در تغییر جامعه هم سهیم باشیم.

 چقدر کار داریم!